0 LIVE

Η σκοποβολή είναι καθαρά… γυναικεία υπόθεση!

1

Η επαφή με οποιοδήποτε όπλο δεν την φοβίζει… αντιθέτως, την εξιτάρει σε μεγάλο βαθμό. Έχει κατακτήσει την 10η θέση στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2018, μετράει δύο πανελλήνια ρεκόρ στο αεροβόλο τουφέκι και στο πυροβόλο τουφέκι πρηνηδόν και επιπλέον έχει πάρει το πρωτάθλημα στο πυροβόλο τουφέκι 3×40. Ο λόγος για την 20χρονη Μαρούσα Μακράκη με καταγωγή από την Κρήτη, η οποία μας μιλάει για την πορεία της στο άθλημα και μοιράζεται τις πιο ξεχωριστές εμπειρίες της μαζί μας.

Τι ήταν αυτό που σε έκανε να επιλέξεις το άθλημα της σκοποβολής και σε ποια ηλικία;

Στην ηλικία των επτά ετών, είχα επισκεφτεί ένα πάρκο με παιχνίδια, όπου θέλησα να δοκιμάσω ένα γνωστό παιχνίδι με όπλο και στόχους σε διάφορα σημεία. Ήταν η πρώτη μου επαφή με όπλο. Χωρίς να το συνειδητοποιήσω, είχα πετύχει όλους τους στόχους, κάτι σπάνιο σε αυτό το παιχνίδι, πόσω μάλλον για ένα παιδί της ηλικίας μου. Η κοπέλα που ήταν υπεύθυνη εκεί, έχοντας μείνει έκπληκτη, μίλησε στον πατέρα μου και του είπε να το ψάξω παραπάνω γιατί φαίνεται να έχω το ταλέντο.

Τι ακολούθησε μετά από αυτό το περιστατικό; Σου κέντρισε το ενδιαφέρον να το ψάξεις;

Μου άρεσε πολύ η ιδέα και είπα στον πατέρα μου να το ψάξει. Δυσκολεύτηκε πολύ γιατί η σκοποβολή τότε δεν ήταν τόσο αναγνωρισμένο άθλημα, ωστόσο βρήκε αρκετά σκοπευτήρια εκ των οποίων τα περισσότερα ήταν με πυροβόλα όπλα, κάτι που δεν ήταν εφικτό για ένα επτάχρονο κοριτσάκι να ξεκινήσει την σκοποβολή με τέτοιο όπλο. Ώσπου βρέθηκε μετά από πολύ ψάξιμο η Σκοπευτική Λέσχη «Ζεύς». Τότε ήταν ένα από τα πρώτα σκοπευτήρια αεροβόλων όπλων και μπορούσα να δοκιμάσω και εγώ με αυτήν την κατηγορία.

Πας λοιπόν εκεί, ποια ήταν η πρώτη σου εντύπωση;

Μπαίνοντας στο σκοπευτήριο είχα αγχωθεί αρκετά, καθώς υπήρχαν μόνο άντρες. Κανένα παιδί στην ηλικία μου ή έστω λίγο μεγαλύτερο και καμία κοπέλα. Επόμενο ήταν να «τρομάξω» με αυτήν την πρώτη εικόνα που αντίκρισα, όμως κάτι μέσα μου μου έλεγε πως αυτός ο χώρος είναι για εμένα. Έκανα δοκιμαστικό την ίδια μέρα και δεν πήρε πολύ χρόνο να εντυπωσιαστούν από ένα μικρό κορίτσι που έχει τόσο καλό στόχο, αποκαλώντας με «φαινόμενο». Όπως καταλαβαίνεις αυτό όχι μόνο με ενθουσίασε, αλλά μου έδωσε την σπίθα να το πάρω πιο ζεστά όλο αυτό.

Σε μια τόσο μικρή ηλικία, δεν υπήρξε στιγμή που να θες να βαρεθείς και να θες να τα παρατήσεις;

Φυσικά και έγινε. Δεν είχα κανένα άλλο παιδί να μπορέσω να πω μια κουβέντα, να παίξω, να γελάσω… Μετά από ένα χρόνο προπόνησης, είπα στους γονείς μου πως θέλω να σταματήσω. Πήγαινα ενδιάμεσα και μπαλέτο, κάτι που μου άρεσε πολύ και επιπλέον υπήρχαν πολλά άλλα κορίτσια της ίδιας ηλικίας που μπορούσα να συναναστραφώ. Ο πατέρας μου ήταν κάθετα αντίθετος με αυτήν την απόφαση γιατί ήταν μαζί μου σε κάθε προπόνηση και έβλεπε πως έχω εκεί ένα ταλέντο και με «πίεσε» στο να συνεχίσω, όπως κι έγινε!

Τι πιστεύεις πως σε έκανε να εξελιχτείς και να πετύχεις πολλά απ’ όσα έχεις ονειρευτεί;

Δεν αρκεί μόνο το ταλέντο για να πετύχεις το οτιδήποτε. Η επιλογή του σωστού προπονητή για εμένα είναι το «Α» και το «Ω». Στις αρχές είχαν εκφράσει το ενδιαφέρον τους αρκετοί για να με αναλάβουν. Μίλησα με τον πρόεδρο της ομάδας μου και ζήτησα να μου προτείνει τον πιο απαιτητικό απ’ όλους. Ήξερα πως με φωνές και πίεση θα μπορέσω να αντεπεξέλθω καλύτερα, άρα ένα μεγάλος μέρος όσων έχω πετύχει το οφείλω στον Ιγνάτιο Ψυλλάκη, τον προπονητή μου. 3

Από την άλλη πλευρά, πολύ σημαντικός παράγοντας είναι ο εξοπλισμός που απαιτεί το άθλημα. Η Ομοσπονδία δεν μας παρείχε όσα χρειάζεται ένας αθλητής για να κάνει πρωταθλητισμό. Αν μοιράζεσαι ένα όπλο με άλλα πέντε άτομα προφανώς και δεν μπορείς να εξελιχτείς μένοντας στάσιμος για καιρό. Έτσι, ο μπαμπάς μου πήρε μια πάρα πολύ σημαντική απόφαση, να μου αγοράσει ένα δικό μου όπλο ολυμπιακών προδιαγραφών. Ανέβηκαν θεαματικά οι αποδόσεις μου και μετά από πολλές διακρίσεις και μετάλλια μου έγινε ένα αρκετά σημαντικό δώρο, η στολή, κάτι εξίσου πολύτιμο για να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι. Ο συνδυασμός των παραπάνω και η αγάπη και αφοσίωση σε αυτό που κάνω με οδήγησαν σε όσα έχω πετύχει σήμερα.

Πότε σου έγινε η πρόταση για την Εθνική;

Όπως ανέφερα και πριν, μετά την αγορά του απαραίτητου εξοπλισμού οι αποδόσεις μου ανέβηκαν θεαματικά. Είχα ήδη πολλές διακρίσεις… Μέχρι τη στιγμή που πήγα στο Παγκόσμιο Meeting στο Μόναχο της Γερμανίας, το 2017. Εκεί κίνησα περισσότερο το ενδιαφέρον της Ομοσπονδίας προς το πρόσωπό μου. Ωστόσο, δεν μου είχε γίνει ακόμα η πρόταση για την Εθνική. Ένα χρόνο αργότερα, συμμετείχα στους αγώνες πρόκρισης που διοργανώνει η Ομοσπονδία, κάνοντας Πανελλήνιο Ρεκόρ (618,3) στην κατηγορία μου των Νεανίδων με το αεροβόλο τουφέκι και τότε ήταν που μου ανακοινώθηκε πως μπαίνω στην Εθνική ομάδα.

Τα συναισθήματά σου όταν αγωνίστηκες πρώτη φορά με το εθνόσημο ποια ήταν;

Δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να το περιγράψω με λέξεις. Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Μόλις πήρα την εμφάνιση της Εθνικής στα χέρια μου έβαλα τα κλάματα. Με το που μπαίνεις μες το σκοπευτήριο και συνειδητοποιείς πως εκπροσωπείς τη χώρα σου, σε κατακλύζουν άπειρα συναισθήματα. Όσες φορές και να είχα αγωνιστεί πριν, εκείνη η στιγμή ήταν κάτι τελείως πρωτόγνωρο για εμένα. Ήμουν πολύ περήφανη για αυτό που πέτυχα και αυτό λειτούργησε υπέρ μου, γιατί από εκείνη τη στιγμή και έπειτα πριν από κάθε αγώνα είχα καταφέρει να αποβάλω το άγχος μου, ήμουν σίγουρη πως ανήκω εδώ και έκανα το μέγιστο που μπορούσα. Έκανα πολλές θυσίες για να βρίσκομαι εκεί, διπλές και τριπλές προπονήσεις την μέρα, στερήθηκα την οικογένειά μου, την παρέα μου… όμως τίποτα δεν μπορούσε να συγκριθεί με την ικανοποίηση που ένιωθα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ.

Η καλύτερη σου εμπειρία μέχρι τώρα;

Οι Μεσογειακοί Αγώνες του 2018, στην Ταραγόνα της Ισπανίας. Βρέθηκα ξαφνικά με τους μεγαλύτερους αθλητές της χώρας μας, σίγουρα όμως το να είσαι μαζί με την Άννα Κορακάκη αποτελεί από μόνο του μια εμπειρία.

Εκείνες τις μέρες συνειδητοποίησα πως οι Έλληνες ξεχώριζαν από τις άλλες χώρες. Ήταν πολύ πιο γελαστοί, πιο εξωστρεφείς… μπορεί να μην γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας, όμως ήμασταν μια ζεστή αγκαλιά, αυτό μου έκανε τρομερή εντύπωση! Από την μία πλευρά ήμουν τρομερά ενθουσιασμένη με το κλίμα που επικρατούσε, ήμασταν μαζεμένοι αθλητές από όλα τα αθλήματα και μπορούσες να γνωρίσεις ανθρώπους που θαυμάζεις τόσα χρόνια και δε φαντάζεσαι ποτέ πως μια μέρα θα μιλάς μαζί τους. Από την άλλη υπήρχε το άγχος των αγώνων… Τελικά κατέκτησα την 10η θέση στο Αγώνισμα 10μ. Αεροβόλο Τουφέκι Γυναικών, η καλύτερη θέση που έχω πάρει μέχρι στιγμής σε διεθνή αγώνα.

Τι πιστεύεις πως πρέπει να κατέχει κάποιος πέρα από καλό σημάδι για να ασχοληθεί με την σκοποβολή;

Την μέγιστη συγκέντρωση. Πρέπει να μπορείς να ελέγχεις το μυαλό σου, γιατί το μυαλό και η ψυχολογία είναι το 80% για να πετύχεις, αν είσαι ήρεμος την ώρα που ρίχνεις μπορείς να φτάσεις πολύ ψηλά. Επιπλέον, προπονώντας μικρά παιδιά, οφείλω να πω πως η σκοποβολή βοηθάει πάρα πολύ, διότι προσφέρει όλα αυτά που ζητάει και το σχολείο. Πειθαρχεία, συγκέντρωση, αυτοέλεγχο… Από συζητήσεις που είχα ανά διαστήματα με τους γονείς των παιδιών μου έχουν μεταφέρει πως είδαν μεγάλη διαφορά στις επιδόσεις στο σχολείο μέσα από την σκοποβολή, γιατι μπορούν να χειριστούν ακόμα καλύτερα το μυαλό τους και να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα στο έπακρο.

Πώς προέκυψε να προπονείς σε τόσο μικρή ηλικία το «νέο αίμα» της Σκοπευτικής Λέσχης;

Είναι κάτι που το ήθελα πάντα. Έβλεπα τον πρόεδρο της ομάδας μου, όλους τους υπόλοιπους προπονητές και ευχόμουν μια μέρα να μπορέσω να προπονώ κι εγώ παράλληλα. Πολλά παιδιά αναζητούσαν εμένα την ίδια, ίσως επειδή ηλικιακά είμαι πιο κοντά και νιώθουν άνετα. Έτσι, ο πρόεδρος της ομάδας μου, μου είπε να κάνω αυτό το βήμα. Είναι πραγματική ευτυχία να βλέπω όλα αυτά τα παιδικά χαμόγελα τριγύρω μου, είμαι ευγνώμων σε όλους τους γονείς που με έχουν εμπιστευτεί για αυτό το έργο.

Ακόμα πιο χαρούμενη με κάνει το γεγονός ότι στα χνάρια μου βαδίζει και η μικρή μου αδερφή που είναι μόλις δέκα χρονών και μπορώ να πω πως είναι πολύ καλύτερη απ’ ό,τι ήμουν εγώ στην ηλικία της!

Ποια είναι τα πιο σημαντικά άτομα για εσένα, που σε βοήθησαν περισσότερο στην πορεία σου στον αθλητισμό;
Αρχικά, οι γονείς μου. Σίγουρα η επιμονή του πατέρα μου κάθε φορά που θέλησα να τα παρατήσω ανταμείφθηκε. Τόσο για εμένα όσο και για εκείνον, που όποτε γυρνάω από ένα μεγάλο ταξίδι για αγώνες βάζουμε τα κλάματα μαζί. Η μαμά μου από την άλλη, είναι ο αφανής ήρωας της υπόθεσης, όπως οι περισσότερες μαμάδες. Είναι δίπλα μου σε όλο αυτό, φροντίζοντας να είμαι καλά και να μη μου λείψει τίποτα.

Τρίτο πολύ σημαντικό άτομο στη ζωή μου και όχι μόνο στο κομμάτι του αθλητισμού, είναι ο πρόεδρος της ομάδας μου, Ζαχαρίας Τσαχάκης, ο οποίος πάντα με συμβουλεύει για οτιδήποτε μπορεί να συμβαίνει στη ζωή μου. Τέλος, χωρίς τον προπονητή μου, Ιγνάτιο Ψυλλάκη, είναι πιθανό πως δε θα είχα καταφέρει ούτε τα μισά από αυτά που έχω πετύχει. Αυτό που τον έχει ξεχωρίσει στα μάτια μου, είναι η μοναδική προσωπικότητα που έχει και με αυτόν τον τρόπο με εμπνέει για όλο και περισσότερα κατορθώματα.

Οι άντρες, όταν βλέπουν μια κοπέλα να ασχολείται με την σκοποβολή πώς αντιδρούν; Σε προσεγγίζουν εύκολα ή πιο δύσκολα πλέον;

(γέλιο) Πάντα όλοι οι άντρες όταν ακούνε πρώτη φορά για αυτό ακολουθεί η ατάκα «Κι εγώ στον στρατό ήμουν ο πρώτος». Δεν αμφισβητώ πως μπορεί να ισχύει, όμως καταλαβαίνει κανείς πως δεν έχει καμία σχέση αυτού του είδους η άσκηση με το άθλημα της σκοποβολής. Θα έλεγα πως με προσεγγίζουν πολύ πιο δύσκολα. Μάλλον τους «κρατάει» πίσω η σκέψη να φλερτάρουν μια κοπέλα μου ξέρει πολύ καλό σημάδι, μπορεί και να φοβούνται, ποιος ξέρει; (γέλια)

Υπάρχει χώρος για προσωπική ζωή ενώ κάνεις πρωταθλητισμό; Συνδυάζονται πιστεύεις αυτά τα δύο;

Είμαι ένας άνθρωπος που πάντα έλεγε ότι αν θέλεις κάτι μπορείς να το καταφέρεις. Οπότε πιστεύω πως όλοι εμείς που ασχολούμαστε με τον πρωταθλητισμό μπορούμε να έχουμε προσωπική ζωή, αρκεί μόνο να υπάρχει κατανόηση από τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Σαφώς και είναι πολύ δύσκολο στις μέρες μας, γιατί είναι πολύ λίγα τα άτομα που ενδεχομένως να καταλάβουν το πρόγραμμά σου και θα κάνουν υποχωρήσεις. Ευτυχώς, εγώ είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους που έχω άτομα δίπλα μου να κατανοούν το «Δεν μπορώ, έχω προπόνηση» .

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια από τώρα;
Θέλω πολύ να έχω δημιουργήσει την δική μου οικογένεια, πάντα μου άρεσε αυτή η σκέψη. Αυτό βέβαια, δεν σημαίνει πως θα αφήσω ποτέ την σκοποβολή. Εύχομαι το πρώτο μου «παιδί» να είναι το Ολυμπιακό Μετάλλιο!
Της φοιτήτριας του ΚΑΡ: Μαντώ Μπερδέ


ping_om2
pali_om2
ksifaskia_om2
arsi_logo_trans (1)
par_om2
hbf.header-logo-regular
badminton_om2
(rugby)
SPORTSLAND_LOGO_small