0 LIVE

Καλό ταξίδι, φίλε Αντώνη!

6c04591394ca805527b6d349cade001f-700

Μια ζωή μέσα στο άγχος. Σε τρώει η ρουτίνα. Να δεις πόσα λεφτά σου έχουν μείνει, να τρέξεις τις καθημερινές σου υποχρεώσεις. Γυρνάς σπίτι και ξαφνικά σου λέει η γυναίκα σου να πετάξεις τα σκουπίδια. Νιώθεις πιεσμένος και μπορεί να αντιδράσεις υπερβολικά.

Ενδεχομένως να χτυπήσει το κινητό στο «τηλεφώνημα της ζωής σου» και εκείνη την ώρα να ουρλιάξουν τα παιδιά, όπως κάνουν όλα τα μικρά ζουζούνια. Ποια είναι η αντίδρασή σου; Φωνάζεις άθελα σου χωρίς να έχουν κάνει και το… βαρύ έγκλημα.

Μετά βιάζεσαι να πας στη δουλειά, να ακούσεις τους συναδέλφους να λέει ο καθένας τα δικά του και πάλι πίσω. Πόσοι από εμάς έχουν μπει σ’ αυτή τη ρουτίνα;

Πόσοι από εμάς έχουμε κάνει αυτά μέσα στην ημέρα μας, για μία ή περισσότερες φορές; Και φτάνοντας σε σημείο να λέμε δεν προλαβαίνω να δω φίλους και γνωστούς.

Πόσα από τα προαναφερθέντα έχουν πραγματική σημασία; Πράγματα που κάνουμε καθημερινά.

Και ξαφνικά ένας φίλος από τα παλιά σε κάνει add στο facebook και σου στέλνει κατευθείαν μήνυμα. «Ρε τον θυμάσαι τον Αντώνη»; Τα πόδια σου «κόβονται» αυτομάτως και δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις. Ανυπομονείς να μάθεις τι έγινε, εκλιπαρώντας να μην ακούσεις τα κακά μαντάτα.

Και να σου… γράφει ότι ο παιδικός, καρδιακός σου φίλος έφυγε από τη ζωή. Αποδείχτηκε μικρός ο κόσμος για να καταλάβει τις δικές του ανησυχίες και προβληματισμούς, γιατί πάνω από όλα ήταν ευαίσθητος.

Κοιτάς τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου, με ένα αίσθημα αμηχανίας. Ο Αντώνης ρε φίλε. Τριάντα πέντε μόλις χρονών, φίλος από το σχολείο, έχοντας περάσει τόσα και τόσα μαζί. Από τους τσακωμούς μας, μέχρι που φτάσαμε σε σημείο να στήνουμε κοπέλες επειδή… κοιμηθήκαμε! Από τραυματισμούς, μέχρι τα ατελείωτα χαρτιά στο σπίτι φίλων και γνωστών.

Τελευταία φορά που τον είδα μου είχε πει στον καναπέ του σπιτιού μου «ρε είναι σαν να μην χαθήκαμε», αλλά δεν βρήκαμε χρόνο να τα ξαναπούμε. Χαθήκαμε ρε φίλε και τώρα χαθήκαμε για πάντα… Τα «προβλήματα» της καθημερινότητας μας, δεν μας άφησαν να στείλουμε ένα καταραμένο μήνυμα στο facebook και τώρα είναι αργά.

Ο Αντώνης μας άφησε και παράλληλα άφησε το μεγαλύτερο κενό στους γονείς του και την οικογένειά του. Και έρχεται η μπάλα σε σένα… Που δεν πρόλαβες να του πεις ένα… αντίο. Να ρωτήσεις τι κάνει και να τον υποδεχτείς με το δικό σας… μοναδικό χαιρετισμό.

Στην τελική δεν πρόλαβες να του πειράξεις τα… μαλλιά που τόσο αγαπούσε, γιατί σε είχανε φάει τα προβλήματα της καθημερινότητας.

Και νιώθεις τόσο κενός… Αλήθεια τι είναι σημαντικότερο να έχεις κοντά τους ανθρώπους που πραγματικά δέθηκες μαζί τους ή να τρέξεις για τα καθημερινά πράγματα που σε ταλανίζουν;
Λυπάμαι ρε Αντώνη, λυπάμαι πραγματικά ρε μπαγάσα. Καλό ταξίδι και να είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκέπασε…


ping_om2
pali_om2
ksifaskia_om2
arsi_logo_trans (1)
par_om2
hbf.header-logo-regular
badminton_om2
(rugby)
SPORTSLAND_LOGO_small