0 LIVE

Σαν τη μάνα δεν… υπάρχει!!

SONY DSC

Οι αθλητές τραβάνε τα βλέμματα του κόσμου και όπως είναι φυσικό είναι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές. Πίσω από αυτούς, όμως, υπάρχουν και οι άνθρωποι που τους στηρίζουν. Ειδικά, όμως, όταν πρόκειται για έναν αθλητή με αναπηρίες ο κόπος και ο ιδρώτας των γονιών είναι ακόμα μεγαλύτερος και όσες θυσίες χρειάζεται για να γίνει παραολυμπιονίκης, άλλες τόσες και ίσως περισσότερες, χρειάζεται από τους γονείς του αθλητή. Το sportsland μίλησε με της «χρυσές» μαμάδες Γεωργία Μακροδημήτρη και Ρένα Ταμπαξή και μας μίλησαν για την καθημερινότητα του Αρη και του Χρήστου, αλλά και τις δυσκολίες που συναντάνε. Τέλος δεν παρέλειψαν να παροτρύνουν όλα τα παιδιά να ασχοληθούν με τον αθλητισμό!

 

Γεωργία Μακροδημήτρη

κ. Γεωργία οι επιτυχίες του Αρη είναι πολλές. Ποια είναι όμως η καθημερινότητα σας;

«Η ζωή μου κινείται γύρω από τον Αρη. Από το πρωί που θα ξυπνάω μέχρι που θα κοιμηθώ. Παρά το γεγονός ότι ζει μόνος του δεν είναι αυτόνομος»

Οι θυσίες που έχετε κάνει, για να φτάσει ο Αρης στην κορυφή είναι πολλές;

«Οχι δεν είναι καν θυσίες. Αν δεν υπήρχε ο Αρης στην ζωή μου, η παρουσία μου σ’ αυτόν τον κόσμο θα ήταν μηδαμινή. Δεν θα ήμουν τίποτα. Με γεμίζει από το πρωί έως το βράδυ. Να φανταστείτε σε κάποια διαστήματα που σταματάει μετά από αγώνες, φτάνει η στιγμή που του λέω: Αρη πότε θα ξεκινήσουμε πάλι τις προπονήσεις»

Οι αγωνιστικές χαρές που σας δίνει ο Αρης είναι η στιγμή που ανεβαίνει στο βάθρο ή ακόμα και ένα χαμόγελο μετά το τέλος της προπόνησης σας δίνει δύναμη και κουράγιο;

«Και στις προπονήσεις του δίνει πραγματικό αγώνα. Τα δίνει όλα για να βελτιωθεί. Η ζωή του είναι ο αθλητισμός γι αυτό κι εγώ απολαμβάνω τόσο τις προπονήσεις, όσο και τους αγώνες. Χαίρομαι να τον βλέπω να διασκεδάζει».

Οπως μας είπε ο Αρης και ο Χρήστος Ταμπαξής, το μεγάλο πρόβλημα των ατόμων με αναπηρία είναι η προσβασιμότητα, καθώς δεν μπορούν να πάνε όπου θέλουν…

«Επειδή είναι παιδί μου θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο, όπως και για όλα τα παιδιά. Ο Αρης, όμως, επειδή είναι προσγειωμένος δεν κολλάει. Δηλαδή εγώ μπορεί να πω και μια κουβέντα του τύπου: Δεν μπορεί να περάσει από εδώ το παιδί τι θα κάνουμε; Αλλά γυρίζει με κοιτάει και μου λέει όλα θα τα καταφέρουμε μην σε νοιάζει. Δίνει φτερά και σε μένα».

Δεν είμαι πατέρας για να νιώσω αυτό το συναίσθημα, αλλά στα μάτια ενός τρίτου φαντάζει δύσκολο να έχεις τέτοια καθημερινότητα και να προσπαθείς να βοηθήσεις το παιδί σου…

«Από μικρός όταν ήταν προσπαθούσα να του βρω λύση για όλα τα πράγματα. Δηλαδή δεν ήθελε να πάει σε ένα πάρτι γιατί δεν θα μπορούσε να χορέψει με μία κοπέλα. Και του έλεγα να στηριχθεί στον τοίχο για να χορέψει με το κοριτσάκι που θέλει. Προσπαθούσα να του δώσω προτεραιότητες να φύγει από το σπίτι, να βγει έξω».

Αυτό φαντάζομαι είναι και το σημαντικότερο. Τι θα συμβουλεύατε τους γονείς των παιδιών με αναπηρία, έτσι ώστε να βγουν από το σπίτι τους;

«Να βρίσκουν πάντα λύσεις οι ίδιοι στα πράγματα που δυσκολεύονται τα παιδιά. Κι αυτό ξεκινάει από την παιδική τους ηλικία, για να μπορέσει να αντεπεξέλθει περισσότερο. Αν το έχεις μάθει έτσι από μικρό, μόλις μεγαλώσει θα βρει και ο ίδιος λύσεις μόλις μεγαλώσει! Το καλύτερο που έχει να κάνει ένας γονέας είναι να παραπέμψει το παιδί του να ασχοληθεί με τον αθλητισμό»

 

Ρένα Ταμπαξή

κ. Ρένα πόσο δύσκολη είναι η καθημερινότητα σας και τι προβλήματα αντιμετωπίζετε;

«Υπάρχουν δύο ειδών δυσκολίες. Οι δικές μας, καθώς ο Χρήστος δεν αυτοεξυπηρετείται, αλλά οι σημαντικότερες είναι στην πρόσβαση. Δεν μπορούμε να πάμε κάπου χωρίς να ξέρουμε ότι ο χώρος είναι προσβάσιμος. Είμαι γυναίκα. Ενα αναπηρικό αμαξίδιο είναι 12-13 κιλά, ο Χρήστος είναι 70 κιλά. Ακόμη κι ενα σκαλί τριών εκατοστών για μένα είναι ένα αφόρητο βάρος. Είναι απίστευτη αυτή η ταλαιπωρία, μας δυσκολεύουν την καθημερινότητά μας»

(σ.σ. Ο Χρήστος Ταμπαξής που παρακολουθεί την συνέντευξη μας διακόπτει για να προσθέσει). «Ακόμα και τα καινούργια μαγαζιά που φτιάχνονται δεν σκέφτονται καθόλου εμάς. Με αυτό τον τρόπο μας περιορίζουν και δεν μας αφήνουν να τα επισκεφτούμε»

Φαντάζομαι όλη σας την ημέρα τον αφιερώνετε στον Χρήστο;

«Λόγω του προβλήματος του Χρήστου του αφιερώνω όλη μου την ημέρα. Εχω άλλον ένα γιο πιο μικρό και πολλές φορές αισθάνομαι τύψεις ότι στέρησα πολλά πράγματα από τον μικρό μου γιο».

Ο Χρήστος ασχολείται 22 χρόνια με τον αθλητισμό. Εσεις πηγαίνετε παντού μαζί του. Εχετε σκεφτεί ότι ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσετε και εσείς το κολύμπι.

«Εγώ είμαι στη  κερκίδα και εμψυχώνω το παιδί μου (γέλια). »

Από που αντλείτε δύναμη;

«Από άλλα προβλήματα που είναι περισσότερο σοβαρά ή από ανθρώπους που δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα, αλλά δίνουν τα πάντα για να βοηθήσουν τα παιδιά μας. Για μένα ηρωίδα είναι η κα Βαρδινογιάννη, που δίνει τέτοιον αγώνα καθημερινό και δεν σταματάει να βοηθάει τα παιδάκια που έχουν καρκίνο»

Στο τέλος του δρόμου, όπως λένε, όταν ο Χρήστος κατακτάει ένα μετάλλιο σκέφτεστε ότι άξιζαν αυτές οι θυσίες;

«Ο αθλητισμός μας έχει χαρίσει πολλές χαρές. Ημασταν από τους τυχερούς, καθώς ο Χρήστος έφτασε στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου και πήραμε μετάλλια σε παραολυμπιακούς αγώνες και παγκόσμια πρωταθλήματα. Ηταν σημαιοφόρος της Εθνικής μας. Σαν μάνα θα έκανα ξανά τα ίδια. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι πρέπει οι γονείς να ασχολούνται με τα προβλήματα των παιδιών τους. Το δικό μας είναι ορατό και φαίνεται, αλλά υπάρχουν παιδιά που έχουν πολύ πληγωμένες ψυχές. Μακάρι όλες οι μανάδες να βοηθούσαν τα παιδιά τους περισσότερο. Γιατί τον τελευταίο καιρό ασχολούμαστε με το να έχουμε μία καλή δουλειά, να πάρουμε ένα ακριβό αυτοκίνητο και ίσως παραλείψαμε τα παιδιά μας»

Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στον κόσμο;

«Πραγματικά θα ήθελα να έρθουν να παρακολουθήσουν αυτούς τους αγώνες. Να δουν τις δυσκολίες και μόλις ενηλικιωθούν πριν  αποφασίσουν να κλείσουν μία ράμπα, όταν ανοίξουν ένα μαγαζί να προβλέψουν και για τα άτομα με αναπηρίες. Σε ένα φαρμακείο στην γειτονιά μας είχε ράμπα κι έβαλε σκαλιά. Αν έρθουν από μικρά και παρακολουθούν αυτά τα πρωταθλήματα, ίσως να μας βοηθήσουν και εμάς στο μέλλον!»


ping_om2
pali_om2
ksifaskia_om2
arsi_logo_trans (1)
par_om2
hbf.header-logo-regular
badminton_om2
(rugby)
SPORTSLAND_LOGO_small