0 LIVE

Δύο μέρες σε πρωτάθλημα ΑμεΑ: Αξία ανεκτίμητη!

1

Δύο μέρες στο ΟΑΚΑ να παρακολουθείς από το πρωί έως το βράδυ το Πανελλήνιο πρωτάθλημα Στίβου της ΕΑΟΜ – ΑμεΑ. Το πρώτο πράγμα που θα σκεφτεί κανείς, είναι το: «πως την πάλεψες; ή το πρέπει να σκυλοβαρέθηκες τη ζωή σου…», ακόμη κι αν πρόκειται για δουλειά.

Η αλήθεια είναι ότι πριν από μερικά χρόνια ίσως να σκεφτόμουνα το ίδιο. Το είχα ξαναπεί και μετά το Πανελλήνιο πρωτάθλημα Κολύμβησης και θα το ξαναπώ και τώρα: Οταν βλέπεις αυτά τα παιδιά ή καλύτερα αυτούς τους υπεραθλητές να δίνουν τα πάντα, να ξεπερνάνε πολλές φορές και την κοινή λογική, τότε σε πιάνει μία ανατριχίλα!

Δεν θα ξεχάσω δύο πράγματα από το εκπληκτικό αυτό διήμερο. Το πρώτο είναι όταν έγινε η πρώτη κούρσα των 100μ. όπου συμμετείχαν τυφλοί αθλητές κι έτρεχαν με τους συνοδούς τους. Μόλις τελείωσε η κούρσα τόσο εγώ, όσο και ο καμεραμάν μου ο Βαγγέλης, κάναμε την ίδια κίνηση. Κοιτάξαμε το μπράτσο μας, γιατί είχαμε ανατριχιάσει. Ηταν αδιανόητο για την μέχρι τώρα λογική μας να βλέπουμε αυτές τις σκηνές… Να βλέπουμε έναν αθλητή να ξεπερνάει τον εαυτό του για να τερματίσει κι έναν συνοδό να τρέχει κι ο ίδιος και παράλληλα να του φωνάζει δυνατά και να τον εμψυχώνει για να τερματίσει!

Το δεύτερο και σημαντικότερο ήταν ότι βλέπαμε όλα τα παιδιά χαρούμενα, να γελάνε και να ζουν την στιγμή και να απολαμβάνουν αυτό που κάνουν.

Μερικές αποστολές καθόντουσαν στα δημοσιογραφικά θεωρία. Κάποια στιγμή ήρθε ένας αθλητής και μας είπε: «Δυστυχώς δεν περάσαμε στον τελικό» και πριν προλάβουμε να του απαντήσουμε πρόσθεσε: «Δεν πειράζει όμως, προσπαθήσαμε» και το χαμόγελό του ήταν πραγματικό και έδειχνε ότι ήταν χαρούμενος!

Και μάταια σκέφτεσαι εκείνη την ώρα: από που πηγάζει τόση χαρά; Οχι μόνο στο πρόσωπό του, αλλά στο πρόσωπο όλων των παιδιών. Αρκετοί από αυτούς ήταν οικογενειάρχες, ενήλικες και παρόλα αυτά το διασκέδαζαν. Πως εξηγείται και κυρίως γιατί όλος ο κόσμος δεν είναι έτσι;

Μήπως αυτοί οι άνθρωποι δεν αγαπάνε, δεν χρωστάνε, δεν θέλουν να πάνε διακοπές και δεν τους φτάνουν τα χρήματα, δεν έχουν να συντηρήσουν τις οικογένειες τους; Στην τελική δεν έχουν σκοτούρες; Πως και είναι τόσο χαρούμενοι; Μάλλον το μυστικό είναι πολύ απλό… Ζουν την κάθε στιγμή και χαίρονται για τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής, τις λεπτομέρειες που σε κάνουν ευτυχισμένο και σου δίνουν ξεχωριστό νόημα στη ζωή.

Οπως είχε δηλώσει και η μητέρα του παραολυμπιονίκη Χρήστου Ταμπαξή στο Sportsland: «Τα δικά μας παιδιά έχουν ένα πρόβλημα το οποίο φαίνεται, αλλά υπάρχουν παιδιά που έχουν πολύ πληγωμένες ψυχές. Μακάρι όλες οι μανάδες να βοηθούσαν τα παιδιά τους περισσότερο».

Επομένως το κλειδί της ευτυχίας είναι να μην αφήσεις τον εαυτό σου να τον καταπλακώσουν τα όνειρα, οι φιλοδοξίες και οι στόχοι της μεγάλης ζωής. Η κάθε στιγμή είναι μοναδική κι αν δεν ευχαριστηθείς τις μικρές καθημερινές χαρές τότε έχεις χάσει το νόημα.

Τέλος, πρέπει πάλι να τονίσουμε ότι οι εικόνες των άδειων γηπέδων είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ. Πρέπει να πηγαίνει κόσμος να βοηθάει αυτά τα παιδιά… Ο κόσμος πηγαίνει στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ κ.λ.π. και δεν διαθέτει 2-3 ώρες, μία δύο φορές τον χρόνο να δει αυτούς τους αθλητές; Δεν θα σας πω επιχειρήματα γιατί πρέπει να πάτε. Το μόνο που θα σας πω είναι ότι μετά το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κολύμβησης, όταν είχα εξιστορήσει στην αρραβωνιαστικιά μου τις εντυπώσεις μου, μου είχε ζητήσει την επόμενη φορά να έρθει κι εκείνη! Ετσι κι έγινε. Δύο μέρες βρέθηκε στο ΟΑΚΑ και παρά την κούραση είπε: «Πραγματικά έπρεπε να το ζήσω αυτό!».

Γι αυτό σας λέω: «Στηρίξτε με την παρουσία σας την προσπάθεια των αθλητών και στο τέλος της ημέρας, μόλις φύγετε από το γήπεδο θα είστε χαρούμενοι και πιο αισιόδοξοι…»

 


ping_om2
pali_om2
ksifaskia_om2
arsi_logo_trans (1)
par_om2
hbf.header-logo-regular
badminton_om2
(rugby)
SPORTSLAND_LOGO_small